پرش به محتوا
خانه » نوشته‌های من » سازنده، طراح و مهندس

سازنده، طراح و مهندس

اصطلاحات سازنده (Maker)، طراح (Designer) و مهندس (Engineer) اغلب ممکن است به افراد مشابهی اشاره کنند، اما توجه به تمایز میان این مفاهیم مهم است.

امروزه شاهد نسل جدیدی از توسعه‌ دهندگان محصول هستیم که گاهی اوقات به آن‌ها عناوینی نظیر «سازنده»، «طراح» و «مهندس» داده می‌ شود، اما تفاوتی بین این عناوین وجود دارد که توجه به آن می‌ تواند برای موفقیت یک محصول حیاتی باشد.

سازنده، همان طور که از نامش پیداست، کسی است که چیزهایی می‌ سازد – معمولاً چیزهایی بدیع و جدید. این اصطلاح نسبتاً گسترده شامل توسعه‌ دهندگان محصول و همچنین هنرمندان، صنعتگران و دیگرانی می‌ شود که یک شیء ملموس تولید می‌ کنند. هیچ محدودیت دیگری وجود ندارد. نه سن مطرح است، نه سطح تحصیلات، مواد استفاده شده و هر چیز دیگری. سازنده کسی است که می‌سازد، همین.

البته، سازندگان، طراحان و مهندسان همگی در ساختن چیزها نقش دارند. اما یک تفاوت ظریف در رویکرد هر یک از این‌ ها وجود دارد که شایسته‌ بررسی است.

سازنده بیشتر بر اساس تخیل و تلاش برای کنار هم گذاشتن چیزها و برای درست کردن چیزی که در ذهن دارد، کار می‌ کند. یک سازنده ممکن است با هدفی در ذهن شروع کند یا هیچ هدفی نداشته باشد. مسیر خلاقانه‌ یک سازنده بیشتر صرف آزمایش چیزها و اصلاح مفهوم اولیه‌‌ شان می‌ شود. این یک رویکرد اکتشافی است به جای یک رویکرد از پیش برنامه‌ریزی شده و می‌تواند منجر به بسیاری از شکست‌ ها و همچنین برخی از نوآوری‌ های شگفت‌ انگیز شود.

طراح رویکرد متفاوتی دارد. یک طراح قبل از شروع به ساخت، آن‌چه را می‌ خواهد خلق کند، اغلب با جزئیات زیاد، برنامه‌ریزی می‌ کند. این رویکرد به طراح یک نقشه‌ راه می‌ دهد تا به سمت یک هدف کاملاً تعریف شده حرکت کند. ممکن است با پیشرفت در مسیر پیاده‌ سازی، تغییراتی در طراحی ایجاد شود (که در واقع هم، تقریباً اجتناب‌ ناپذیر است)، اما به طور کلی، تلاش‌ های اجرایی طراحان از برنامه‌ از پیش تعریف‌شده‌ ای پیروی می‌ کند. نتیجه‌ نهایی معمولاً تصفیه‌ شده‌ تر، قوی‌ تر و در تناسب‌ بیشتری با هدفش است نسبت به چیزی که صرفاً «ساخته می‌ شود». اغلب، علیرغم زمان به ظاهر «غیرمولد» صرف شده در برنامه‌ریزی، در فرآیند طراحی، نتایج نهایی سریع‌ تر از رویکرد سازنده‌ ها به‌ دست می‌ آید.

برای استفاده‌ مؤثر از این رویکرد، طراح باید فرآیند پیاده‌ سازی را به خوبی درک کند تا بیشتر موانع و مخاطرات را پیش‌ بینی کند و نحوه‌ رسیدگی به آن‌ ها را زودتر تعیین کند. این نیاز یکی از تفاوت‌ های اساسی بین طراح و سازنده را نشان می‌ دهد – طراحان باید به اندازه‌ کافی در مورد این که چه کاری باید انجام دهند، چگونه آن را انجام دهند و نتایج مورد انتظارشان بدانند تا بتوانند کل مسیرشان را قبل از شروع کار ترسیم کنند.

مهندس نیز طراح است، اما با یک مهارت اضافه‌ تر: تجزیه و تحلیل. مانند یک طراح، یک مهندس قبل از شروع پیاده‌ سازی، ایجاد آن چیزی را که می‌ خواهد بسازد، برنامه‌ ریزی می‌ کند. اما مهندسان همچنین فراتر از اجرا، برنامه‌ ریزی می‌ کنند تا نیازهای تولید انبوه و تعمیر و نگهداری، استرس، اثرات محیطی و فرسودگی، هزینه‌ تولید و نگهداری و مجموعه‌ ای از عوامل دیگر را که هر چند ممکن است بر شکل یا عملکرد محصول تأثیر نگذارند، اما بر روی عملی بودن محصول تأثیر بگذارند، در نظر بگیرند. ارزیابی طرح در برابر این عوامل مستلزم هم دانش فنی است و هم تحلیل ریاضی.

طراحی و مهندسی اغلب دست به دست هم می‌ دهند. ایجاد یک محصول نرم افزاری کارآمد و زیبا هم شامل فرآیند طراحی خلاقانه برای تعریف شکل و عملکرد محصول و هم مهندسی تحلیلی مورد نیاز برای اطمینان از اینکه محصول می‌ تواند همان‌ طور که در نظر گرفته شده است، مورد استفاده قرار گیرد و همچنین برای زمانی طولانی به طور قابل اعتمادی کارآمد و قابل اتکاء باشد.

باید به این نکته هم توجه کنیم که کسانی که سازنده نامیده می‌ شوند ممکن است آثار خود را قبل از شروع ساخت، طراحی یا حتی مهندسی کرده باشند. درک این نکته مهم است که وظیفه‌ اصلی کسانی که طراح و مهندس نامیده می‌ شوند، توسعه و بیان طرح است. آن‌ ها ممکن است در واقع حتی سازنده نباشند. و اگرچه مهندسان اغلب طراحی خود را انجام می‌ دهند، اما ممکن است عمدتاً روی تجزیه و تحلیل (و تطبیق) طراحی شخص دیگری تمرکز کنند. به طور مشابه، طراحان ممکن است همیشه مهندسی انجام ندهند، طرح را ایجاد کنند اما تجزیه و تحلیل دقیق را انجام ندهند.

بنابراین، به راحتی می‌ توان فهمید که چگونه این سه مفهومِ سازنده، طراح و مهندس می‌ توانند با هم ترکیب شوند، اما توجه به تفاوت‌ های بین آن‌ ها مهم است. تقریباً هر کسی با درک اولیه می‌ تواند سازنده باشد و یک نمونه از ایده‌ خود را تولید کند. طراح بودن نیاز به دانش عمیق‌ تری دارد تا بتوان برنامه‌ ای را برای کسی (و نه لزوماً طراح) ایجاد کند تا محصول مورد نظر را به‌ طور قابل‌ اطمینانی ارائه دهد. مهندسی یک رشته تحلیلی است که هم به آموزش‌های قابل توجه و هم به کسب تجربه‌ ها‌ی ویژه‌ ای نیاز دارد؛ مهارت‌ ها و آموزش‌ هایی برای حصول اطمینان از اینکه برنامه‌ طراحی منجر به محصولی بادوام، قابل اعتماد، ایمن، قابل ساخت و مقرون به صرفه خواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *